Ik begin maar gelijk met dag 23, want als ik alles moet neertypen vanaf de dag dat ik laatst iets heb geschreven, dan zit ik hier nog vele uren achter de computer. Ik zit nu in Etourvy en ik overnacht in een foyer rural, waar blijkbaar naast het slaapzaaltje een computerklas is. Ik dacht eerst dat er geen internetverbinding zou zijn, maar zelfs dat is er. Alleen zijn de computers nogal voorhistorisch, maar het werkt!

In Blaise-Sous-Arzillières hebben we geslapen in een postoriezaaltje (ik zeg “we” want ik loop al een tijdje samen met een leuk Nederlands koppel, soms scheiden onze wegen zich, maar we vinden elkaar altijd weer terug). In dat zaaltje voor het eerst op m’n matje moeten slapen, wat wel zacht was, maar telkens ik me omdraaide lag ik er af en voelde ik de koude stene vloer. Niet al te best geslapen dus.

De blaren op de achterkant van m’n hielen begonnen er nogal slecht uit te zien en het zag er niet naar uit dat het probleem zou overgaan, als je naar de vorm van de schoen keek, dus heb ik die dag beslist om andere schoenen te gaan kopen. In Blaise-Sous-Arzillières was er helemaal geen schoenenwinkel, maar wel in het vorige grotere stadje Vitry. Omdat ik niet helemaal wou terugstappen, heeft een vrouw, waar we de vorige avond op restaurant zijn geweest, me die ochtend met de auto gebracht, want zij moest toch met haar dochtertje naar het ziekenhuis in Vitry.

Dus ik koop me een stel nieuwe schoenen, deze zijn veeeel lichter en lager. Ze lijken wel veertjes t.o.v. m’n andere schoenen. Vervolgens even naar de supermarkt geweest en toen ik terug op de parking stond van de sportwinkel, zag ik de auto staan van de vrouw die me gebracht had, dus ik dacht de timing is perfect, ik kan terug meerijden, maar de vrouw komt maar niet opdagen, dus begin ik maar rond te vragen aan andere mensen op die grote parking of ze toevallig naar Blaise-Sous-Arzillières rijden.

Een man die eerder had gezegd dat hij naar ergens anders reed, stond daar plots terug met zijn auto en hij zei dat hij mij wel tot in Blaise-Sous-Arzillières zou brengen. Ik stap in. Het is ontzettend warm in de auto en er staat een groot bakje vol met sigarenpeuken enrom te stinken op het dashbord. Dan zie ik dat hij een radio heeft, zo eentje waarmee je kan comuniceren met een andere wagen. Hij neemt de “micro” en brabbelt iets onverstaanbaars. Ik begon even te twijfelen of ik niet in een taxi zat. Toen zag ik ook dat de armen van de man enorm trilde. Ik hoopte maar dat hij zijn stuur toch nog deftig kon controleren! Uiteindelijk toch heelhuids aangekomen.

Ik kon nu terug van start gaan met m’n nieuwe schoenen en het liep heerlijk!

Na een korte etappe met het nodige gemiser en me een ongeluk te hebben geschrokken van een fazant die rakelings naast m’n hoofd schoot, kom ik in Outines een gite tegen en vraag me af of Hugo en Maatje (het Nederlands koppel) daar zouden zijn, dus ik klop op de deur. Er gebeurt niets. Ik klop op het raam. Er blijk niemand te zijn. Een beetje verder op zie ik weer een gite en deze keer zie ik een openhaard branden. Ik loer binnen en zie Hugo!

Na m’n rugzak te hebben afgedaan en even gerust te hebben, ging ik me bij de vrouw aanmelden die de gites beheert. De vrouw vraagt of het koppel het goed vindt dat ik bij hen in het huis slaap en ik zeg ja en ze kijkt verwonderd en ik zeg dat we mekaar al een tijdje kennen. De vrouw wil afrekenen en vraagt 30 euro. Ik probeer er nog iets af te krijgen, maar dat lukt niet. Ik vraag of ik met de kaart kan betalen, maar ze zei van niet, terwijl ik naar zo’n apparaatje stond te wijzen dat in haar bureau stond. Dat was van haar man. Dus ik haal m’n geld uit m’n zak en heb enkel nog 30 euro en ik vraag of je hier geld kan afhalen. Weer is het antwoord negatief. Als ik je 30 euro betaal dan kan ik morgenvroeg geen brood kopen, zeg ik haar, is 20 ook goed? Neen, het moest 30 zijn, maar ze gaf me wel een 1/4 stokbrood.

We stappen in haar auto om naar de gite te rijden, die maar 400 meter was. Aangekomen, vraagt ze aan Huge en Maatje of ze het oké vinden dat ik bij hen slaap. Ze zeggen van ja en de vrouw kan het maar niet geloven: vous etes sure??? We gaan naar boven en ze laat me m’n kamer zien en ik moet mee het bed helpen opdekken. Je bent het precies niet gewoon, zei ze nog.

Terug beneden vraagt ze opnieuw aan het Nederlands koppel of het goed is dat ik in dezelfde gite slaap. Ik leg dan nog maar eens uit dat we mekaar al een tijdje kennen en dat we vaak samen stappen. En ineens deed ze precies of ze zag het licht: Aaaaaaah! Madre mia, que tia!!!

Verder was het nog een gezellige avond voor de openhaard.